Op het Griekse eiland Zakynthos is het Museum van D. Solomos en vandere eminente mensen zoveel meer dan een museum. Op het driehoekige Sint-Marcusplein, op een boogscheut van het centrale Solomosplein, charmeert het gelige neoklassieke gebouw met zijn drie-bogengalerij. Genereus biedt het zijn toren met uurwerk aan als een tweede toren van de bescheiden katholieke Sint- Marcuskerk naast de deur.

Van mijn ietwat donkere stichting van dode dichters van Zakynthos is Grigorios Xenopoulos vanzelfsprekend ook lid. Hier en nu roep ik hem zelfs uit tot ere-lid. Ondanks de erkenning en de roem stierf hij arm en verbitterd. Toen zijn huis aan de Evripidoustraat in Athene in augustus 1944 werd opgeblazen door onbekenden, konden Xenopoulos en zijn gezin zich nog net redden, maar alle bezittingen, manuscripten, bibliotheek en archief werden vernietigd; in januari 1951 zou hij een armenbegrafenis hebben gekregen. Zoals dat van Andreas Vesalius is zijn graf verdwenen. In deze stichting krijgen de ongelukkigen en mistroostigen meer eer dan hun gevierde confraters.

Zakynthos bewaart ook de knekels van Graaf Petros Kapnist. Boven een rotsachtige kust, in het romantische bos van Agios Dionysio, bouwde zijn familie een mausoleum: "opdat de branding van de Griekse zee de dichter en filhelleen voor altijd in slaap zou wiegen.”

Met mijn vorige column opende ik deze reeks over dode schrijvers op het Griekse eiland Zakynthos met de Brusselse anatoom Andreas Vesalius. Dat was n.a.v. de onthulling van een herdenkingsplaat op 15 maart 2024 in de Sint Marcuskerk. De andere katholieke kerk van Santa Maria delle Grazie waarin we zijn graf vermoeden, een paar straten verder, was na de aardbeving van 1953 in zee gebuldozerd.