Bijna achttien jaar geleden verruilden wij het Nederlandse Vessem voor het Griekse Kastellorizo. Een stap die niet zomaar werd gezet, maar waar we goed over hadden nagedacht en die we vanuit verschillende perspectieven met elkaar en anderen hadden besproken. Een daarvan was gezondheid en gezondheidszorg.

Wie gebruikt nu nog een papieren reisgids? We hebben toch allemaal een smart phone en in de auto zit een GPS. Die gidsen zijn ook veel te dik en te zwaar om mee te vliegen; we "ravellen" liever "light  

Onlangs verscheen bij ons de Canon van Vlaanderen met de ankerpunten van ons verleden. Naar de vorm werd hij afgekeken van de Canon van Nederland. Inhoudelijk was ik verrast niet meer raakpunten tussen onze landen te vinden. Dat kan nog komen. Zoals de Nederlandse, onder druk van de altijd arrogante tijdsgeest, al eens herijkt moest worden, zo is de Vlaamse waarschijnlijk ook geen lang leven beschoren. Vooral in de hedendaagse periode worden de criteria van een canon als meetlat (‘pijlriet’ of ‘κανών’ in het Grieks) nogal onsacraal overboord gegooid.

Voor de mooie kerk Sint George van de Bron, in het centrum van het dorp, staat een monument. Gemaakt van plaatselijke steen door een beeldhouwer die het eiland tot zijn jaarlijkse domicilie maakt.  Aan twee zijden van het beeld staan 33 namen gegraveerd, waaronder die van veertien kinderen. Allen verloren het leven tijdens de ramp met de SS Empire Patrol. Dit bescheiden monument is aan hen opgedragen. In de ramp met de Empire Patrol eindigden voor Kastellorizo de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog.