De eerste keer dat ik de Αγιός Γεώργιος του Λούκα, Agios Yiorgos tou Louka (van Lucas) binnenstapte is inmiddels dertien jaar geleden. Toen was ik al onder de indruk van deze kerk. Ik ben weliswaar Katholiek
opgevoed, maar ik heb niks met de kerk als instituut. Wel met de architectuur.

Ik heb het al vaker gezegd op deze plek, Kastellorizo was in het verleden een rijk eiland. Dat is te zien aan de materialen die voor huizen zijn gebruikt, de ornamenten die zijn aangebracht, maar het is ook te zien aan de traditionele dracht voor de vrouwen op het eiland en de juwelen die ze daarbij droegen. De complete outfit is te zien in het plaatselijk museum.

De drie ‘poorten’ tot Neos Voutsas, mijn wijk op de oostelijke kust van Attica, liggen op de Leoforos Marathonas. Tussen kilometer 14 en 16 van de Athens Classic Marathon Course, volgens de gebruikelijke bruine plaatjes. De start werd gegeven in het stadje Marathonas, in het jaar 490 voor Chr. toen Philippides met een boodschap van onverwachte overwinning tegen de Perzen aan zijn 42,195 km naar Athene begon, meteen zijn persoonlijke eindhalte. Tot vandaag lopen sportievelingen hem op die route nog altijd na, en niet alleen met velen tegelijk, jaarlijks in november.

Neos Voutsas zegt u waarschijnlijk niets. “Bijna thuis in Rafina”, misschien al iets meer. “Bij Nea Makri, richting Marathonas”, is dan weer wat te ver. Met die aanduidingen vindt u wel mijn tweede thuis op de kaart van de oostelijke kust van Attica. Vanuit een raam in mijn ivoren toren kun je de archipel zien. Voor Evia is geen kaart nodig en bij helder weer herken je omtrekken uit de Cycladen. Evenmin moet je hier een ferry of boot nemen: er zijn genoeg haventjes in de buurt om een eiland te proeven. Drie “ingangswegen” herinneren aan de enclave die vluchtelingen uit Voutsas bij Smyrna, het huidige Izmir in Turkije, hier in de jaren vijftig hebben aangelegd.