Het zit er weer op. De festiviteiten rondom Pasen. Ik heb me ooit laten vertellen dat de Paasviering op Kastellorizo één van de mooiste van de Dodekanessos is. Ik geloof het onmiddellijk, maar ik heb geen vergelijkingsmateriaal. Naast Kastellorizo heb ik Pasen alleen gevierd in het dorp waar mijn man vandaan komt, Pirgos Kieriou, onder de (Paas-) rook van Karditsa, midden op het vasteland. Daar maakten Vangelis en ik overigens meteen naam. Samen met een handvol dorpsouderen hielden we vol tot het absolute einde van de kerkdienst. Een dienst die om 10 uur ’s avonds was begonnen en even na twee uur ’s nachts was afgelopen. Op Paaszondag ging het dus door het dorp dat Vangelis met zijn Ολλανδέζα tot het einde waren gebleven.

Eind februari begint het. Heel voorzichtig begint Moeder Natuur de vele tinten groen te voorzien van toefje kleur. Hier wat geel, daar wat roze. Onopvallend nog, onwennig, alsof ze weer moet wennen aan het hanteren van de verfkwast. Maar in maart wordt de monochromie dan daadwerkelijk doorbroken met veel geel, rood, paars, roze, wit. Het kleurenpalet wordt steeds wat verder uitgebreid totdat in de eerste helft van april een ware explosie plaatsvindt. Moeder Natuur op haar allerbest. Lente!

Lieve lezers, Het is een tijdje geleden dat jullie iets van mij gehoord hebben. Wat een fijn en positief gevoel om weer iets met jullie te mogen delen. Een gevoel dat perfect past bij de lente die zich inmiddels heeft aangekondigd. Een seizoen waar we allemaal dol op zijn en waar we vrolijk van worden. De bomen staan al in bloei en de Griekse blauwe lucht is weer overal te zien. Tijd om te genieten.

Het moet begin november zijn geweest, ergens halverwege de ochtend. De meeste bars en restaurants waren nog open. Toeristen waren er nauwelijks meer, maar de ferry uit Kas in Turkije kwam nog dagelijks. Het weer was nog aangenaam, een mooie nazomer. Die bewuste dag vormden zich wolken boven het Turkse vasteland. Ik ging snel nog even op en neer naar de supermarkt. Althans, dat was het plan...