Kinderstemmen klinken overal hetzelfde. In het Nederlandse Vessem woonden we tegenover de basisschool. En, wellicht door een speling van het lot, ook op het Griekse Kastellorizo ligt ons huis wederom tegenover de basisschool. Ik hoor de kinderen als ze onder leiding van de gymjuf op het sportplein rondrennen. En ook hier op het eiland is het een komen en gaan van ouders om de kinderen te brengen en te halen.

Zestien jaar geleden vierde ik mijn eerste Kerst op het eiland. En mijn eerste winter. En die eerste winter bracht ook meteen mijn eerste strijd om water. Klinkt misschien wat dramatisch, maar geef me even de tijd om het uit te leggen.

Wellicht volgt u onze Facebook pagina en leest u onze jaarlijke “vakantiemijmeringen”: lome beslommeringen over voorvalletjes en situatietjes in Griekenland. Jaarlijks, gedurende drie weken zijn dit vrijwel onze enige publicaties. Ze verschijnen onverwacht eerst op onze Facebook pagina, om in het late najaar gebundeld te verschijnen op onze website: Onderstaand editie 2022!

Met het besluit om naar Kastellorizo te verhuizen, deed zich meteen de vraag voor “waar gaan we wonen?’”. We hadden de keuze uit όf een kaal perceel, όf een perceel met restanten van een fundering, όf een ruïne. Wij opteerden voor het laatste, een huis met een ziel. Een leesbare ziel zelfs, de muren waren in de loop der jaren vol gekladderd met graffiti. We voelden ons de koning te rijk. Mijn moeder slaakte echter een diepe zucht toen ze ons “nieuwe” toekomstige onderkomen zag, “ik begrijp dat je hier doorheen moet kijken”, merkte ze nuchter op. En dat was het precies!