Ineens lijkt het leven stil te staan, alsof iemand op de pauzeknop heeft gedrukt. De straten zijn verlaten en het voelt vreemd in een stad met meer dan een half miljoen mensen. Dit schreef ik in mijn dagboek op 22 maart. Het coronavirus veranderde alles. Thuisblijven is het dwingende advies en alleen naar buiten als het echt nodig is. Elke dag zondag...  Dagen zat ik thuis, mijn emoties vlogen alle kanten op. Ik voelde me alleen en sliep slecht. Het was zo stil en de flat nagenoeg leeg. Ik stortte mij op het inpakken van dozen en schoonmaken.

Geachte bezoeker van onze website,

de wereld is in de ban van een monster: het Corona virus. Er vallen wereldwijd slachtoffers en onze gedachten gaan natuurlijk in eerste instantie uit naar hen en hun dierbare nabestaanden. Ik wens u veel sterkte met uw verlies. Ook kracht aan patiënten die op dit moment vechten voor hun leven en hun dierbaren!

Onze columniste Sylvia Smithuis gaat emigreren: jawel: naar Griekenland. Zij onderneemt de stap waarvan velen onder ons dromen maar deze niet durven te zetten. "Droomhuis Gezocht” & "Ik Vertrek" : waar loopt zij tegen aan in haar zoektocht naar "haar plekje onder de Griekse zon”? Volg haar op onze website!

Een stewardess roept om dat het “boarden” start. Ik sta bij de gate op het vliegveld van Athene te wachten. De vlucht naar Heraklion duurt nog geen 55 minuten. Thuis komt steeds dichterbij...Terwijl ik sta te wachten hoor ik van mijn telefoon een “pling” : een sms: het is van mijn vriendin Litsa: “Morgen geen eten maken, je komt naar ons”. “Oké” antwoord ik: “ tot morgen”.